تئاتر درمانی پتانسیل سایکودراما و منظومه های خانوادگی

سایکودراما از همان آغاز تولدش، تنها یک تکنیک درمانی نبود؛ بلکه نگاهی نو به انسان و رنج او محسوب می‌شد. جاکوب لِوی مورنو، بنیان‌گذار سایکودراما، با معرفی مفاهیمی چون خودانگیختگی، خلاقیت، نقش و صحنه، درمان را از گفت‌وگوی صرف فراتر برد و انسان را در بستر عمل و تجربه‌ی زنده فهم کرد. از نگاه مورنو، حقیقت روانی نه‌فقط گفته می‌شود، بلکه اجرا می‌شود؛ و همین اجراست که امکان دگرگونی را فراهم می‌آورد. پرداختن یک فصل مستقل از این کتاب به مورنو و تکنیک‌های بنیادین سایکودراما، نشان‌دهنده‌ی جایگاه محوری اندیشه‌ی او در ساختار این اثر است.
دکتر آرتِم کلودیا در این کتاب، با وفاداری به روح سایکودرامای مورنو، گامی فراتر نهاده و آن را در گفت‌وگویی زنده با دو رویکرد سیستمی مهم قرار داده است: خانواده‌درمانی انسان‌گرای ویرجینیا ستیر و منظومه‌های خانوادگی برت هلینگر. آنچه این اثر را متمایز می‌سازد، نه کنار هم قرار دادن صرف این رویکردها، بلکه ادغام  بالینی آن‌ها در قالب یک چارچوب عملی است.